jila

Verba (v)

  1. → terjila
KBBI III Bahasa Minangkabau
ji·la Mk, ter·ji·la v tergeletak di tanah; terhantar; terjela: lalu mati badan ~
jijit ~ jijitsu ~ jika ~ jikalau ~ jil ~ jila ~ jilah ~ jilah kening ~ jilam ~ jilat ~ jilatan