tingkrang

Adverbia (adv)

  1. → bertingkrang
KBBI III
ting·krang adv, ber·ting·krang v duduk di atas kursi dsb dng cara yg tidak sopan (dng kedua kaki dinaikkan ke kursi)
tingkatan ~ tingkeb ~ tingkeban ~ tingker ~ tingkis ~ tingkrang ~ tingkuh ~ tingting ~ tingtong ~ tingtur ~ tinja